Alice Rohrwacher'in yönettiği 2018 yapımı Happy as Lazzaro (Lazzaro felice), İtalyan sinemasının büyülü gerçekçilik alanındaki en çarpıcı örneklerinden biri olarak karşımıza çıkıyor. Film, sonsuz bir iyilik ve saflık timsali olan genç köylü Lazzaro'nun, ailesiyle birlikte bir tütün baronesi tarafından sömürüldüğü izole bir toplulukta geçen yaşamını konu alıyor. Lazzaro'nun masumiyeti ve koşulsuz yardımseverliği, onu hem çevresindekiler hem de izleyici için unutulmaz bir karakter haline getiriyor.

Adriano Tardiolo'nun canlandırdığı Lazzaro karakteri, oyunculuktan ziyade bir varlık olarak filmin merkezine yerleşiyor. Rohrwacher, onun aracılığıyla sömürü, sınıf ayrımı, modernite ve insan doğasına dair derin sorgulamalar yapıyor. Filmin ilk yarısı pastoral ve gerçekçi bir dokuya sahipken, beklenmedik bir dönüşümle birlikte hikaye zamansal ve türsel bir sıçrama yaşıyor, izleyiciyi şaşırtıyor ve düşündürüyor.

Happy as Lazzaro, sadece bir dram değil; içerdiği fantastik ve gizemli unsurlarla izleyiciyi farklı bir sinema deneyimine davet ediyor. Görsel olarak zengin ve dokusal bir anlatım sunan film, doğal ışık kullanımı ve organik mekan seçimleriyle dikkat çekiyor. Cannes Film Festivali'nde En İyi Senaryo ödülünü alan bu yapım, çağdaş bir masal anlatımıyla, insanlığa dair evrensel temaları işliyor. İzleyiciyi hem duygusal hem de entelektüel bir yolculuğa çıkaran Happy as Lazzaro, modern sinemanın özgün ve unutulmaz başyapıtlarından biri olarak mutlaka izlenmeli.